دریائی

زیبائی را درون صدف سوخته باید جست و آرامش را در بین شعله ها

با دیدن اشک کودک آواره سوختم

با سکوت وهمناک مقبره سوخته سوختم

تو بر مرکب خیال و رویا های رنگین

من در کنار رود سیاه خشکیده سوختم

 تو داد زدی از بودن و ماندن

من از شعله های روح اسیب دیده سوختم

همه مشغول برداشتن بند های زمانه

من از سنگینی زنجیر های سیاه چاله سوختم

 بیا و برکن نقاب از چهره افسرده

که من از تاریکی درد های درون خانه سوختم

دریا